Spacerując po warszawskim Starym Mieście, warto na chwilę zboczyć z głównych turystycznych szlaków i zajrzeć w miejsce, które skrywa niezwykłą, choć nieco zapomnianą historię. Górka Gnojna, położona tuż obok murów obronnych Starego Miasta, to niewielkie wzniesienie, które przez wieki pełniło bardzo praktyczną i mało romantyczną funkcję. Dziś to spokojny punkt widokowy z pięknym widokiem na Wisłę, ale jego przeszłość jest znacznie bardziej „ziemska”.
Średniowieczne śmietnisko
Historia Górki Gnojnej sięga średniowiecza, kiedy to, wraz z rozwojem miasta, pojawiła się potrzeba zorganizowanego pozbywania się odpadów. W czasach, gdy pojęcie gospodarki komunalnej praktycznie nie istniało, śmieci, nieczystości i różnego rodzaju odpadki wyrzucano na obrzeża miasta. Dla Starej Warszawy takim miejscem stał się właśnie teren po wschodniej stronie murów miejskich tuż przy bramie Krakowskiej.
Przez setki lat Górka Gnojna rosła, usypana głównie z odpadów organicznych, popiołu, gruzu i ziemi. Nazwa „gnojna” nie jest przypadkowa, odzwierciedla wprost pierwotne przeznaczenie tego miejsca. Według przekazów, w późnym średniowieczu i w epoce nowożytnej górka była także miejscem, gdzie wyrzucano szczątki zwierząt oraz elementy po zarazach i epidemiach, co czyniło ją miejscem raczej odstręczającym niż atrakcyjnym.
Z biegiem lat, gdy Warszawa się rozwijała i rozbudowywała, funkcja Górki Gnojnej zaczęła się zmieniać. W XVIII i XIX wieku stopniowo porzucano jej pierwotne przeznaczenie, a wzniesienie zostało częściowo uporządkowane.Na szczycie górki znajduje się niewielki taras widokowy, z którego rozciąga się piękna panorama na Wisłę, Most Śląsko-Dąbrowski oraz warszawską Pragę. W pogodne dni można stąd obserwować wędkarzy nad rzeką, przepływające statki i tętniące życiem bulwary.
